دروغِ روشن

آینه

ای کاش نه صادق بُدی

راست نمی گفتی وجاهل بُدی

بهرِ امید دل من اندکی

عکسِ نه آنچه که بدیدی بُدی

دروغِ روشن...

همین حوالی ام به شکلِ یک درختیا که یک حوضِ خالی ام مثالِ یک درختِ سبز یک درختِ کهنه سالِ با ابهّت و شِگَرف یا که حوض حوضِ خالیِ کُهن عمارتِ بلند حوضِ سالهای دور بدون آب خالی، اما پُر ز خاطراتِ خوش همین حوالی ام سراسرم امید آرزو به سر، پُر از جوانی ام نشانه ی تمامِ عمرِ رفته و پُر از نشانی ام نشانیِ دروغِ روشن...

تمامِ این نوشته ها

تمامِ یک گذشته است

تمامِ یک گذشته ی سفید

تمامِ حال

تمامِ زندگی

تمامِ حس و حال

تمامِ یک خیالِ پُر ز هیچ

تمامِ هر نبود و هرچه بود

تمامِ بچگی

جوانی و تمامِ زندگی

تمامِ هر انرژیِ مضاعف و تمامِ هرچه هیچ

دروغِ روشن...

هوا ابری که هست

یکجای دل انگار یک جنگی شده ست

دل می پرد سوی گذشته

غم، انگار که یک سدی شده ست

باران نمی بارد ولی ابر, سراسر

پهنه ی زیبای دنیا را گرفته ست

بدون حرف با یک عالمه حرف

پیاده می روم، این راه، یک دنیای دیگه ست

زمین در انتظار باد و باران

ولی کو، این هوا یک رنگ دیگه ست

آسمان ابریست، اما این سفیدی

رنگ یک رؤیای تیره ست

دروغِ روشن...

من از تقدیر، لبریزم

و از حادثه می خیزم

من از تعیینِ تکلیفِ وقایع می گریزم

شکلِ یک دریای لبریزم

پر از ایده پر از تصمیم های کوچک و ریزم

من، یک آهنین ابزارِ لب تیزم

و با هر مشکلی، مانند یک شمشیرِ بُرّا، می ستیزم

برگم، در فصل خزان با باد می ریزم

و اینک شاعرم، از شعرِ نو یا از غزل، کم کم، می...

دروغِ روشن...

شاید از منظر چشمان پرنده

زندگی اوج خوشایند پریدن باشد...

دروغِ روشن...

آسمان

پهنه ی بی تابیِ من

ابرهایشرنگِ ایهامیِ احوالِ غریبانه ی من

دروغِ روشن...

من آرزو کردم

آسمان فهمید

و ابر، باران شد

من آرزو کردم

زمان توقف کرد

زمین گریزان شد

و باز باران شد

آرزو کردم

ستاره باران شد

زمین، می خندید

و آسمان اینک

شهاب باران شد

من آرزو کردم

جهانِ زیبا را

و باز پنهانی

همیشه باران را

دروغِ روشن...

به خنده ام خندید

چه صادقانه گریست

به وقتِ گریه ی من

او شبیهم بود

او خودِ من بود

نگاهم که میکرد

یک دنیا بود

پر از معنا

این زیبا بود

نگاهم میکرد

چشم در چشمم

بدون حتی پلک

این رؤیا بود

حرف میزد

تمامِ حرفِ دلم

بی هیچ کم و بیش

او...

او آنجا بود

درون آینه ام

یک دنیا بود

یک دنیا بود

دروغِ روشن...

مهر

آبان

آذر و دی

بهمن و اسفند

فروردین

اردیبهشت...

اردی بهشت

بهشت

همه ی سال به دنبال تو می گردم

ای اردیبهشت

نامت انگار که یک عالمه قند است و نبات

رنگ و رخساره ی تو رنگ بهشت است و بهشت است و بهار

نام تو نام بهشت

رنگ تو رنگ بهشت

آسمانت، سقفِ بهشت

تو همان جلوه ی زیبای بهشتی

تو بهشتی

نامساویِ هرآنچه حرفِ زشتی

تو همانندِ جهانِ خوش سرشتی

بهشتی

تو عروسِ همه ی سالی

چه زیبایی

چه زیبایی

چه زیبایی

دروغِ روشن...